Antwerpse en andere Kronieken

Aftredend Vlaams Belang-Kamerlid Alexandra Colen heeft vandaag met zes man en een paardenkop op de Groenplaats een openbare krantenverscheuring georganiseerd ‘uit protest tegen de oneerlijke Vlaamse media’ Volgens de politica ‘houden de media de mensen dom en helpen actief mee aan de ondermijning van moraliteit, Vlaamse identiteit en soevereiniteit’. Eerst wilde ze de boel in de fik steken, hierbij voortbouwend op andere verbrandingen, u weet wel, maar dat mocht niet van den Patrick.

Voor wie twijfelde wat mee te brengen, gaf Colen een lijstje mee. Gazet van Antwerpen, De Morgen, De Standaard, Het Nieuwsblad, Humo en Knack moesten het vanwege hun ‘fundamentele oneerlijkheid en linkse betweterigheid’ ontgelden. Bovendien werd ook de ‘staatszender VRT’ symbolisch verbrand. Dat deed ze door een karton met de letters VRT te verscheuren.

Ongetwijfeld hebben er politiehelikopters over de Groenplaats gehangen, om deze doorgedraaide activiste in het oog te houden!

ooOoo

Morgen een vergadering over een boottochtje met de collega’s. We mogen de animatie niet vergeten. Ik stel voor dat we Alexandra gratis meenemen. Zij kan ons onderhouden over goedkope alternatieven voor de papierversnipperaar. Succes verzekerd en het spaart ons een clown uit.

Gisteren rond twee uur in slaap gevallen (het was te heet in de kamer) en om half vijf gewekt door een politie-helikopter die vlak boven mijn huis bleef hangen. Toen het kreng om 6 uur nog niet verdwenen was, heb ik me maar vloekend aangekleed en ben ik naar Brussel gegaan, waar ik mij wegens slaapgebrek angstvallig afzijdig heb gehouden (ik word dan namelijk erg krengerig…). Wel een collega enkele draken van zinnen cadeau gedaan die ik in een brief had gevonden – hij kan die wellicht gebruiken in een cursus schriftelijk rapporteren (maar eigenlijk was dat ook krengerig  – tegenover de nietsvermoedende steller van dat rare taaltje).

Later bleek dat er in Antwerpen een klopjacht op een stelletje gangsters werd gehouden. Blijkbaar belandt men dan uiteindelijk altijd in mijn multiculturele buurt …

Nadat ik het hele huis had schoongemaakt en daarbij bijna een vinger had verloren door een dichtklappende muizenval, ooit op een weinig bezochte plaats neergepoot door de Huisdraak en vervolgens vergeten, wenste ik mij op enkele “ontspannende boeken” te vergasten, die ik nooit zou kopen en dus maar had geleend.

The Da Vinci Code van Dan Brown : ongelooflijk slecht geschreven humbug, oersaai en vol clichés (ook de personages – lachwekkend gewoon), afgrijselijke dialogen… Bovendien voor meer dan de helft plagiaat, gepuurd uit twintig jaar eerder verschenen pseudo-wetenschappelijke ongein. Een belediging voor mijn hersencellen.  Dumpen die rotzooi! Als WC-papier gebruiken.

The Conqueror Worms van Brian Keene: een zogenaamde horror story met een redelijk goed uitgangspunt als je van het genre houdt (post-apocalyptisch, regen die niet meer stopt, supertornado’s, aardbevingen,  tsunami’s, overlevende op bergtoppen, en  uiteindelijk uit de kluiten gegroeide wormen die de macht dreigen over te nemen met als eindpunt de uitroeiing van de volledige mensheid ), maar totaal belachelijk uitgewerkt.  Slechte opbouw, personages van bordkarton, idiote ontwikkelingen (satanisten, zeemeerminnen, kannibalisme, mythologische zeemonsters… – elk ideetje dat de schrijver had, wordt erbij gesleurd). Het is niet griezelig, niet spannend en zelfs niet lachwekkend, het is puur tijdverlies. Steek er de haard mee aan!

Stof, stof, stof – van de zolderkamers tot de voordeur – drie verdiepingen stof.
Resultaat van boren, slijpen en zagen…

Had vandaag vrij genomen om van allerlei dingen in huis te doen en nu komen er toch wel werklieden. Ik ben al van 7 uur op en nu is het 10u30 en ze zijn nog niet opgedaagd. Intussen kan ik niets doen. De krant lezen op de binnenplaats is ook geen optie, want dan hoor ik de bel niet. Voel me een gevangene in mijn eigen huis.

En die neuroloog heeft natuurlijk niks gevonden. Daarvoor was het wel nodig dat hij vijf centimeter lange naalden in mijn benen stak en die ronddraaide om de reactie van de spieren te meten. Vervolgens kreeg ik elektroden op mijn benen geplaatst en werden mijn zenuwen geprikkeld met elektroshocks. Uitermate onaangenaam. Blijkbaar zijn er mensen die in SM-kelders op dat soort martelingen kicken, maar ik heb er absoluut geen genot van ondervonden. Toen ik de onderzoekstafel verliet, bleef er overigens een grote bloedvlek achter (in plaats van een spier had hij een ader geraakt). Nou moe!

Hoe het nu verder moet, weet ik ook niet. Zo weinig mogelijk lopen zeker, en geen waardevolle dingen vastpakken. Ik zou feedback moeten geven aan mijn huisarts, maar daar heb ik ook geen zijn in. Hij zal het ziekenhuisverslag wel krijgen.

Het zal wel allemaal stress zijn, zeker. Daar kan je de raarste dingen van krijgen. Heb ik uiteraard weer op het internet gevonden: “Een conversiestoornis is een psychische aandoening die zich op verschillende manieren kan uiten. De oorzaak ligt in acute stress die de persoon niet kan verwerken. Door de spanningen die hierbij optreden, schakelen de hersenen bepaalde lichamelijke functies uit, zodat de patiënt de stress niet meer ervaart. Hierdoor ontstaat het beeld van een neurologische ziekte. (…) Een conversiestoornis kan vele vormen aannemen, maar de meest voorkomende zijn verlamming van de ledematen, problemen met gezicht of gehoor, algemene vermindering van de zintuiglijke waarneming en verlies van het spraakvermogen. Ook kunnen motorische stoornissen of stuipen optreden.”

Hoera – diagnose gesteld; nu nog een oplossing vinden